تجارت الکترونیک در ایران اشتغال برای کار

قصه ها شروع می شوند
شهر ساکت
پسر کوچک شهری
چون بزرگ سالان در اخم
هرگز نمی گوید سخنی
هرگز نمی کند بازی
گم کرده راهش را
خیابان ها سرخند
دریغا،سرخند
بی هیچ کاغذ رنگی
هیچ جشنی نیست
هیچ چیز رخ نمی دهد در این مکان ملال انگیز
گفت پسرک،گم کرده راهم
صدایش را شنیدم
میگفت گم کرده راهم
همیشه میگفتم
دردی است
که هرگز نمی خندد
و هرگز لبخند نمی زند
تنها حرف میزند با خود،فرسنگ ها فرسنگ
یک باره دیگر بیندیش،در این مکان ملال انگیز
که چگونه کوچک پسران دگرگون می شوند
آری همه ی سبز ها مرده اند
پسرک گفت:
هرگز مپرس
که چگونه به حمل این چهره ،نفرین شده ام
اینک همه می دانند که چرا
همه آن پسرک را نابخشوده می خواندند

آنها زندگی شان را وقف این کردند
که بر زندگی من فرمان رانند
می کوشم همه شان را راضی کنم
من همان پسرک تلخ هستم
در طول زندگی ام همواره
جنگیده ام
نمی توانم در این جنگ پیروز بشوم
آنان خسته مردی را می بینند که دیگر اهمیت نمی دهد
سپس پسرک آماده میشود
برای پشیمان مردن
آن پسرک من هستم

زير يک سنگ سياه،دونه ای زد جوونه


سر درآورد از تو خاک،آسمون رو ببينه


سايه سياه سنگ،افتاده بود روی تنش


سردی پيکر سنگ،مونده بود رو بدنش


خسته شد نشست رو خاک،اون جوونه قشنگ


نتونست بياد بيرون،از زير سينه سنگ


گفت که زير سنگ سخت،من غريب و اسيرم


زير اين حجم کبود،جون ميدم من ميميرم


سنگه تا حرف رو شنيد،دل سنگی اش شکست


گفت که با اين همه درد،نميشه اينجا نشست


لب پرتگاه جنون،لغزيد و افتاد تو رود


چشمهای جوونه ديد،آفتاب و هرچی که بود


چه قشنگه کار سنگ،تو سکوت شعر من


رسيدن به اوج عشق،قصه سقوط سنگ


يکی هست که ميگذره از خودش،ببين چه سخت


سنگه افتاد ته رود،تا جوونه شد درخت

*************

وقتی كه بامدادان
مهر سپهر جلوه گری را
آغاز می كند
وقتی كه مهر پلك گرانبار خواب را
با ناز و كرشمه ز هم باز می كند
آنگه ستاره سحری
در سپیده دم خاموش می شود
آری
من آن ستاره ام كه فراموش گشته ام
و بی طلوع گرم تو در زندگانیم
خاموش گشته ام

****************

اشعار
چه دلپذيراست
اينکه گناهانمان پيدا نيستند
وگرنه مجبور بوديم
هر روز خودمان را پاک بشوييم
شايد هم مي بايست زير باران زندگي مي کرديم
و باز دلپذيرو نيکوست اينکه دروغهايمان
شکل مان را دگرگون نمي کنند
چون در اينصورت حتي يک لحظه همديگر را به ياد نمي آورديم
خداي رحيم ! تو را به خاطر اين همه مهرباني ات سپاس
لورکا

****************
رفتار من عادي است
اما نمي دانم چرا
اين روزها
از دوستان و آشنايان
هر کس مرا مي بيند
از دور مي گويد:

اين روزها انگار
حال و هواي ديگري داري!

اما

من مثل هر روزم
با آن نشاني هاي ساده
و با همان امضا همان نام
و با همان رفتار معمولي
مثل هميشه ساکت و آرام

اين روزها تنها
حس مي کنم گاهي کمي گيجم!
حس مي کنم
از روزهاي پيش قدري بيشتر
اين روزها را دوست مي دارم
و قدر بعضي لحظه ها را خوب مي دانم
حس مي کنم گاهي کمي کمتر
گاهي شديداْ بيشتر هستم!

حتي اگر مي شد بگويم
اين روزها گاهي خدا را هم
يک جور ديگر مي پرستم
از جمله ديشب هم
من کاملا تعطيل بودم!
اول نشستم خوب جوراب هايم را اتو کردم
تنها ـ حدود هفت فرسخ ـ در اتاقم راه رفتم
با کفشهايم گفتگو کردم

رفتم تمام نامه ها را زير و رو کردم
دنبال آن افسانه ي موهوم
دنبال آن مجهول گشتم
تنها يکي از نامه هايم
بوي غريب و مبهمي مي داد
انگار
از لابلاي کاغذ تا خورده ي نامه
بوي تمام ياس هاي آسماني
احساس مي شد

ديشب پس از سي سال فهميدم
که بر خلاف سال هاي پيش
رنگ بنفش و ارغواني را
از رنگ آبي دوست تر دارم!

گاهي براي يادبود لحظه اي کوچک
يک روز کامل جشن مي گيرم
گاهي

صد بار در يک روز مي ميرم!

گاهي نگاهم در تمام روز
با عابران ناشناس شهر
احساس گنگ آشنايي مي کند

گاهي دل بي دست و پا و سر به زيرم را
آهنگ يک موسيقي غمگين
هوايي مي کند

اما
غير از همين حس ها که گفتم
و غير از اين رفتار معمولي
و غير از اين حال و هواي ساده و عادي
حال و هواي ديگري در دل ندارم

رفتار من عادي است!

زنده یاد قيصر امين پور

*******************

**********************

***************************************

رایانه

یاد باد آن روزگاران قدیم زندگانی خوشتر از افسانه بود قصه در قصه فقط مهرو وفا بلبل و عطر گل وپروانه بود عشق ودل غرقه به دنیای امید روز وشب مست مّی و پیمانه بود یاد بادا شعر سبز زندگی با خزان سینه ها بیگانه بود دل چه میسوزد به ایامی که رفت آنزمان هر آدمی فرزانه بود لیک افسوس ودریغ وصد دریغ انچه جا مانده دلی دیوانه بود مردم ودنیا اسیر روز وشب حاصل آبادی اش , ویرانه بود ای خدا آرام جانی مرحمی آنچه جایش آمده ,, رایانه ,, بود !!!!!! هم سخن هم دردودل هم گفتگو پشت این ,, رایانه ,, با جانانه بود !!! بیش از این سردی دنیا تا چه حد؟!!! کاش عشقی جای آن در خانه بود!!! کاش عشقی جای آن در خانه بود!!!

باغ زندگی

باغ زندکی به تماشای بهاری خوشرنگ سفری سوی مکانی دیگر با همه ذوق و شتاب در پی تازه بهاری دیگر و رسیدن به خزان... دیدن برگ به خون آلوده رنگ زرد مردن باغ پائیز زده افسرده! با سکوتی غمگین ...به نمایندگی یک فریاد همه جا خاموشی... بهر عصیان و قیام و بیداد!!! "آسمان" ابری و تار ...بهر بارش حاضر بغض از خواری باغ ...یاد گل در خاطر!!! ملتهب از اندوه ...سینه را فرمان داد: تو ببــار ای باران!! ومن اینجا تنها... زیر باران غمگین پس چه شد آن گل سرخ؟! آن بهار رنگین؟! به تماشای بهار آمد ه ام ...لیک او اینجا نیست این خزان است خزان... این خزانی خالیست!!! گوید اما از مرگ..از همه بیرنگی دل او بیرحم است ...جنس قلبش سنگی!! ناگه از پشت سرم ...تک صدائی برخاست... گقت: دیر آمده ای از خزان هم پیداست!!! گل به حرف آمده بود گل پژمرده زار اشک بر چهره زرد... پیکرش خسته و زار گفت :آن تازه بهار ..رفته از باغ جهان زندگی یک رو نیست ..با بهار است خزان!!! گل شود مست غرور تا که رنگی دارد او نداند افسوس...وقت تنگی دارد!!! غنچه ای چون کودک...بی خبر از دنیاست آنچه او می بیند...باغ نه، یک رویاست!!! زندگانی هم نیز...نیست کمتر ز بهار هستی انسان هم... نیست گمتر ز قمار! لحظه ای در اوجی لحظه ای در خواری لحظه ای در خنده...لحظه ای در زاری!!! باغ را ساده مبین..در درونش "هستی"ست آنچه اینجا پیداست..."غفلتی" از مستی ست از غرور منو تو ..مستی و نخوت ما ما که غافل بودیم از خزان فردا دیر برخاستنت ...شکلی از "غفلت " بود آمدی آندم که...باغ در ذلت بود آدمی اینگونه ست...دیر بر پا خیزد میرود آندم که برگها میریزد!!! در قبال خود هم ...از بهاران غافل او ندارد چون گل...غیر "مردن" حاصل!!! خود همی میدانی آدمی"آه" و" دم" است آه چون بیرون داد... بینی از دنیا رست!!! باغ را الگو ساز ...هستی خود دریاب آخر انسان تاکی ...غرق مستی...در خواب؟! باغ خود را بنگر ...گلشن دنیا را تا که امروزت هست ...کو دگر تا فردا!!! تو" کنون" بر پا خیز ...رسم بودن آموز توشهء فردایت ...کار تو در امروز!!! 1362

فرزانه شیدا

پرواز

در اين ويرانه ساماني...که کس کس را نميداند ... دلم از درد ميمرد ...تنم از غصه مينالد مرا در کنج رويايم دگر تاب و تواني نيست... دلم پرواز ميخواهد... که رنگ تازه اي دارد تو هم اين قلب ويران را به کنج غصه ها منشان... که مرغ سينه ما را سراي ديگري بايد مرا در آبي روحم هزاران بال پرواز است بيا بگذار مرغ دل پر پرواز بگشايد

فرزانه شیدا

معبد آتش

دلي در کنج سينه باز فريادي دگر دارد دوباره ميخزد روحم به خلوتگاه اشعارم دوباره اشک تبداري بروي گونه مينالد ورنگ آبي آن آسمان سينه را افسوس دوباره ابرهاي تيره اي گيرد در آغوشش گهي باراني شبهاي تبداريست که از اوج بهشتي ناگهان سر ميخورد در قعر سوزان جهنم ها وگه باخود دلم گويد مرا اينجا چه کاري باشد آخر با همه اهريمن دنياي مظلومي که بي شک ميشناسد بنده خوب وبد خود را !!! جهنم جاي اين دل نيست ولي گويا جهنم بر زمين من سرايم شد !!! وفاني بودنش گوئي براي بودن من لااقل تا بي نهايت راه مي پيويد و بر دل هم گريزي نيست جهنم را سراي بودن خود ديدن ودرسينه هرروزي بپاي بي گناهي ها به آتش دل بسوزاند بنام زندگي هرروز ودر شبها به کنج خلوت شعري در آن آتش سراپاسوزد و با خودبگويد باز سراي عاشقي را سوختنهاي بسي بايد بسوز ايدل که تو ويرانه ء يک شعله از آتش ميان اين جهنم هستي و برتو گريزي نيست که اينجا مهد آتشها ندارد نام ديگر جز همان بودن بدنيائي که نامش زندگاني بود سرايش معبد آتش !!!! بسوز اي دل وديگر شکوه را بس کن که دنيا هم جهنم خانه اي در زنده بودن هاست خدايم خود دهد ياري که سوزان همين دنيا اگر بودم مرا در آسمانها مهربان باشد که او تک واژه شيرين اين دنياست يگانه واژه ايمان يگانه مظهر اميد اين قلبي که گر سوزان همي سر کرد نگاهش را توان برگرفتن نيست زدرگاه محبتهاي يزدانش توکل برهمان او ميکند اين دل اگرچه بسته در ميدان آتشهاست خدايم را نميجويم چو اوهم دردلم همواره پابرجاست

وقتي معلم پرسيد عشق چند بخشه؟ زود دستم رو بالا گرفتم گفتم: يك بخش.

جزیره

سالها پیش از خودم پرسیدم : از من بهتر هم هست؟
خیلی ها به من خندیدند ، خیلی ها بر من نامِ مغرور نهادند بعضی ها به من احسنت گفتند و بعضی های دیگر بی تفاوت عبور کردند.
برای من مهم راضی کردن ِ این نفس جستجوگر بود که این معرکه را برپا کرده بود . در کوچه پس کوچه های تَوَهُمِ زندگی از دکان هایی عبور کردم کلون هایی را به صدا درآوردم ، گاه غرور و یأس و عشق دُچار من شدند و گاه خسته از این جستجو بر کنجی آرام خفتم.
تا این که شنیدم آفریننده ای هست که در بساطش همه چیز یافت می شود و

دلم دلم را سپردم به بنگاه دنيا / و هی آگهی دادم اينجا و آنجا / و هر روز / برای دلم مشتری آمد و رفت / و هی اين و آن / سرسری آمد ورفت / ولی هيچ کس واقعا / اتاق دلم را تماشا نکرد / دلم قفل بود / کسی قفل قلب مرا وا نکرد / يکی گفت: / چرا اين اتاق / پر از دود و آه است / يکی گفت: / چه ديوارهايش سياه است! / يکی گفت: / چرا نور اينجا کم است / و آن ديگری گفت: و انگار هر آجرش / فقط از غم و غصه و ماتم است! / و رفتند و بعدش / دلم ماند بی مشتری / و من تازه آن وقت گفتم: / خدايا تو قلب مرا می خری؟ / و فردای آن روز / خدا آمد و توی قلبم نشست / و در را به روی همه / پشت خود بست / و من روی آن در نوشتم: / ببخشيد، ديگر / برای شما جا نداريم / از اين پس به جز او / کسی را نداريم

نام خدا

از آن خداوند است نيکوترين نامها. او را بدان نامها بخوانيد

اعراف / 180

خدايا! سه هفته از دوستی مان می گذرد، اما من هنوز گيجم؛ گيج اين دوستی. راستش من يک مشکل دارم. آخر چه جوری بگويم. دو تا دوست بايد خوب همديگر را بشناسند؛ و گرنه هيچ وقت نمی توانند دوستان خوبی برای هم باشند. مگر نه؟

می کنند، برای اين است که تو واقعا می شنوی؛واقعا می بينی

FPRIVATE "TYPE=PICT;ALT="درک حضور

روی تو را ز چشمه نور آفریده‌اند

لعل تو از شراب طهور آفریده‌اند

خورشید هم به روشنی طلعت تو نیست

آیینه تو را ز بلور آفریده‌اند

پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش

خورشید را برای ظهور آفریده‌اند

منعم مکن ز مهر خود ای مه! که ذره را

مفتون مهر و عاشق نور آفریده‌اند

خیل ملک ز خاک در آستان تو

مشتی گرفته، پیکر حور آفریده‌اند

عیسی وظیفه خوار لب روحبخش توست

کز یک دم تو، نغمه صور آفریده‌اند

از پرتو جمال تو در کوه و بر و بحر

سینای عشق و نخله طور آفریده‌اند

آلوده‌ایم و بیم به دل ره نمی‌دهیم

از بس تو را رحیم و غفور آفریده‌اند

سرمایه سرور دل ما ز درد توست

درد تو را برای سرور آفریده‌اند

عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد

بنگر دل مرا چه صبور آفریده‌اند

از نام دلربای تو همت گرفته‌اند

تا برج آخرین مشهور آفریده‌اند

عشاق را به کوی وصال تو ره نبود

این راه دور را به مرور آفریده‌اند

(پروانه) را در آتش هجران خود مسوز

کو را برای درک حضور آفریده‌اند

زندگي تفسير سه کلمه است : خنديدن .... بخشيدن .... و فراموش کردن .... پس.... بخند .... ببخش .... و فراموش کن

عشق يعني همچو من شيدا شدن عشق يعني همچو يوسف قعر چاه عشق يعني بيستون كندن بدست عشق يعني آب بر آذر زدن عشق يعني چون محمد پا به راه عشق يعني عالمي راز و نياز عشق يعني با پرستو پرزدن عشق يعني رسم دل بر هم زدن عشق يعني يك تيمم يك نماز عشق يعني سر به دار آويختن عشق يعني اشك حسرت ريختن عشق يعني شب نخفتن تا سحر عشق يعني سجده ها با چشم تر عشق يعني مستي و ديوانگى عشق يعني خون لاله بر چمن عشق يعني شعله بر خرمن زدن عشق يعني آتشي افروخته عشق يعني با گلي

به يک نفر گفتند: بابات به رحمت ايزدي پيوست! گفت: رحمت ايزدي ديگه کيه؟!...... گفتند نه. منظورمون اينه که به ديار باقي شتافت...... گفت: منظورتون را نمي فهمم!!!..... گفتند: يعني اينکه دار فاني را وداع گفت...... گفت:بازم نفهميدم!....... گفتند:اي بابا...بابات رخت از اين دنيا بربست....... بازم نفهميد!...... آخر سر عصباني شدند و گفتند : ابله...باباي خرت! مرد....... گفت: خر ما که بابا نداشت!......خودش يکي بود!.....

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...

شيره يه ترکه رو ميخوره بعد يه جا ميشينه و کسل ميشه بهش ميگن چرا کسلي ميگه نميدونم نيم ساعت پيش يه آدم خوردم مزه خرميداد.

يارو ميره جبهه فرداش بر ميگرده ميگن چرا برگشتي؟ ميگه پدر سوخته ها به قصد کشت تفنگ بازي ميکردن.

به یاد تو در تنهایی

نگار من

به یاد تو روزهای پر محنت عمرم را چگونه بسر برم

که بی تو خروشی در امواج نگاهم نیست

و تو را جستجو می کنم

پیدا شو تا برق نگاهت روشنایی قلب تاریک بی تو بودن

باشد

*********************

با تبسم هاي شيرين گفت : (( خندان تر از اين ؟!))

در همان اشفتگي گفتا : (( پريشان تر از اين ؟! ))

ماه اغوشم شد و گفتا كه : (( اسان تر از اين ؟! ))

دوش گفتي : مگر از عشق من اينگونه ملولي ؟

واي از اين درد ، كه بايد به سئوال تو بگريم !

نازنيني ز برم رفت ، خدا يارش باد !

لطف او در همه احوال ، نگهدارش باد !

اگر حال مرا مي پرسي اي دوست ؟

گرفتارم ، گرفتارم هميشه!

سر كلاس ادبيات معلم گفت :

رفت و شاديم مُرد ...

و من مي خندم و مي گويم :

بهت نمي گم دوست دارم ، ولي قسم مي خورم دوست دارم ،
بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت مي دم ، چون همه چيزم تويي ،
نمي خوام خوابتو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي ،
اگه يه روزي چشمات پر از اشك شده دنبال يه شونه گشتي كه گريه كني ، صدام كن
، بهت قول نمي دم كه ساكتت كنم منم پا به پات گريه مي كنم ،
اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشي تا سرش داد بزني ، صدام كن قول ميدم ساكت بمونم
، اگه دنبال خرابه مي گشتي تا نفرتتو توش خالكي كني ، صدام كن ، قلبم تنها
خرابه ي وجود توست

شاید کسی رو که با تو خندیده فراموش کنی *
اما کسی روکه با تو اشک ریخته هرگز

سلام از شرکت فرش مزاحمتون میشم

اجازه میدین دلمو فرش زیر پاهاتون کنم

سلام میشه شماره حساب قلبتون رو بدین

آخه می خوام کمی محبت بریزم به حسابتون